ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ն Երևան քաղաքն ընտրել է, որպես 2012թ. Գրքերի համաշխարհային մայրաքաղաք:
Հուլիսի 9-ին Հայաստանի ազգային պատկերասրահում կբացվի հայ գեղանկարիչ Հովսեփ Կարալյանի անհատական ցուցահանդեսը
Հայաստանում կինոյի հետ կապված ամենալուրջ խնդիրներից մեկը կինոթատրոնների բացակայությունն է
Լեւոն Անանյան. Հայաստանում վրացական գրականության օրերի անցկացումն արդեն ավանդույթ է դարձել
«Երգը զենք է…»
Այս խոսքերը բազմիցս հնչում էին վարդապետ Կոմիտասին նվիրված քննարկման ընթացքում: Մեր կաղմից կավելացնեի. երգը երկսայր զենք է
Կոմիտասի երգը զենք է` ուղղված հայ ոգու ներքին և արտաքին թշնամիների դեմ: Ուղղված փոքրաքանակ ազգերին վերևից` եվրոպական կամ այլ սնոբիզմի դիրքերից նայող ազգերի ու պետությունների դեմ: Կոմիտասի երաժշտությունը իր մեղմիկ հնչողությամբ կարողացավ և այսօր էլ իզորու է անել այն, ինչ անկարող ենք անել մենք` մեր ժամանակներին բնորոշ ունայնության հորձանուտում. պահպանել հայկականության իսկական արժեքները և պաշտպանվել էժանագին մշակութային էքսպանսիայից` և’ դրսից, և’ ներսից:
Երաժշտական զոմբիացման այժմյան «գրոհային» համազարկերը, անցնելով Կոմիտասի արժեքային խառնարանով, մեր աչքի առաջ փոշիանում են և չքվում ազգային ինքնամաքրման հոսանքի ջրերում:
Սակայն դրա համար պետք են այդ ամենը անողները. ազգի մտավոր, հոգևոր, մշակութային հայրերը, մտահոգ, ուշիմ, համբերատար:
Մենք սպասում ենք նրանց:
Որովհետև այսօր արդեն չկան ֆրանսացի Կլոդ Դեբյուսիի չափերի հզոր հսկաներ, որոնք իրենց մեջ ուժ ու վեհություն կարող են գտնել ծնկի իջնելու` անհայտ երկրից եկած համեստ, փարիզյան բեմում միայնակ երգող վանականի հանճարի առջև:
Կոմիտասի երաժշտությունը ժամանակային խնդիր չունի: Այդ մենք ունենք խնդիրների կծիկ` մեր ժողովրդի ծնունդ և մեզանից առայժմ հեռացող հանճարին արժանի լինելու հարցում:
